تبليغاتX
معتاد به زندگی شده ام...باید ترکش کنم
شاید ادبی...
 

 

مثل یک عقاب پیر

                  که نه بالی دارد و نه حس پرواز

مخفی از چشم همه ادمها

   گوشه ای از دنیا: 

                       مرگ را کردم ساز...

                                    *******

اگر دل می کشیدت سوی دلداری

     به سویش می توانستی خزیدن...

                                لیک تانجا که رخصت بود    

                                                               تا زنجیر    (اخوان)

                                           ********

با اینکه حتی حوصله مردن هم ندارم ولی شعری متناسب با  -

این ایام از شاعر خوب مازندرانیمان می اورم:

ای یهودای نه مومن ! سخنم سوخت بیا

ای نه یار  ای نه برادر ! کفنم سوخت بیا

عجب این قوم غرور پدرانم را کشت

وطنم سوخت  برادر!   وطنم سوخت بیا

 

ای برادر نکند قاطی صفها شده ای؟

نکند نان خور  این قحط شرفها شده ای؟

 

نکند شاعر این قافیه دزدان شده ای؟

یا قلم باره این واژه به مزدان شده ای؟

 

منقبت خوانی این عربده کشها جرم است

داو سیمرغی اینگونه شپشها جرم است

صلح با فتنگی فتنه فروشان جرم است

سجده بر دامن سجاده به دوشان جرم است

 

بانگ یا رب ربتان گوش جهان  را  جر داد

هاله نور شما  کون و مکان  را   جر داد   

 

چندده قرن گذشته است که افضا شده ایم

پیش وپس پاره ترین  امت دنیا شده ایم

 

ماچگان داعیه داران  خدایی  شده اند

فاتح قله مادر به خطایی   شده اند

 

ای برادر نکند قاطی صفها بشوی؟!

بروی نان خور این قحط شرفها بشوی؟!

 

ای برادر! یله کن این نه مقدسها را

یله کن !   تا بسپوزند  مخنثها را

 

ای برادر! یله کن !بلکه خجالت بکشند

بلکه این لوطیکان دست بر آلت بکشند

 

ای برادر! یله کن صحبت ابلیسان را

یله کن صحبت  این فرج و دبر لیسان را

 

منقبت خوانی این عربده کشها  تاکی؟

لاف سیمرغی این گونه شپشها تاکی؟

 

باغبان خوانی این هرزه علفها  تاچند؟

همه چی دانی این بیضه به کفها تاچند؟

 

ترسم این غایله آخر به جنون ختم شود

سر سودایی من نیز به خون ختم شود

 

ای برادر دهن آلوده شو و     پاک بمان!

نخل این خاکی  پس نخل همین خاک بمان!

 

ای خوشا  خاک شدن خاک شدن خاک شدن!

ای خوشا شاعر مشتی خس و خاشاک شدن!....

(علی اکبر یاغی تبار)
+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم دی 1388ساعت 4:10 قبل از ظهر  توسط مرتضی مرسلی وفا  | 

 

 

مثل سایه توان رهایی ام نیست

من به این زندگی وصل شده ام!

                                      خبری اما نیست...هیچ جا

                                                                      هیچ خبری!!؟

فقط نمی دانم چرا چنین سریع در حرکتم!؟

چشم به راه کدامین ادینه چنین یلدا شبی را در می نوردم...؟

الفبای زندگی را فوت ابم

                                    اما من قصه ای تازه میخواهم... 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم آبان 1388ساعت 1:45 قبل از ظهر  توسط مرتضی مرسلی وفا  | 

 

 

 

کسی مجبور به نوشتن می کند مرا

با هیچ با پوچ...

هیچ که نه:

من با هیچ واره ای کنار نمی ایم

تکرار کشنده است اما:

من تکرار می کنم هیچ را  

زندگی را ...

محکوم به خودکشی شده ام انگار...!!؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 2:52 قبل از ظهر  توسط مرتضی مرسلی وفا  |